Kinderfeestjes in september

M heeft me toch een gezellige septembermaand! Er staan wel vier kinderfeestjes op haar programma. En er is geeneen hetzelfde. Ze gaat paardrijden, knutselen, bowlen en fotograferen. Elke ouder zal het herkennen: als je kind geniet, heb je het zelf ook fijn!

Dus zijn wij er vooral op gericht dat ze op de been blijft, ondanks haar oorontsteking en andere activiteiten! Want ook wij hebben een vol programma deze maand en afspraken. Diverse feestjes (van huwelijksfeest tot appelpluk), de jaarlijkse reünie van de China-reisgroep 2004, en kalligrafie- en tennisles. Kortom, we vervelen ons niet!

Kastanjes, walnoten en eikeltjes

Het is even rustig met de verzamelwoedes bij de diverse supermarkten. Daar staat tegenover dat nu weer een ander project hoge ogen gooit. Het verzamelen van de noten uit de bomen die hier in de buurt staan. De jacht is geopend en ieder vrij moment zie je kinderen gebukt over het gras gaan met hun tot tassen omgevouwen truien vòl met kastanjes en walnoten. M en haar vriendinnetje hebben zelfs een geheime schuilplaats waarin ze de gevonden noten opbergen. Ook Y stapt enthousiast van haar fiets als ze onder een eik een berg eikeltjes ziet liggen. Dus nu hebben we schalen vol met kastanjes, walnoten en eikeltjes. Een beetje eekhoorn zou er jaloers op zijn!

Maar wat doe je met al die noten? Veel bomen zijn ziek en we durven de noten daarom niet te eten. Maar we kunnen het niet over ons hart verkrijgen om ze op een onbewaakt ogenblik te laten verdwijnen, net als al die go-go’s, voetbalplaatjes, wuppies en andere ongein. Y snuffelt wat in de knutselkast en vindt steekschuim, oase en rieten kransjes. Samen met satéprikkers tovert ze met de meisjes een paar heuse herfststukjes op tafel. Helemaal leuk, helemaal groen, helemaal gezellig! En hoe toepasselijk, want vandaag wordt in China het maanfeest gevierd – een soort dankdag voor het gewas!

Einde 'adoptiequarantaine'

Tot 1 september j.l. waren wij in ‘adoptie-quarantaine’, of beter gezegd, ontvingen wij geen bezoek thuis. Zo kon L ruim drie maanden in alle rust aan haar nieuwe familie, omgeving en leventje wennen. Langzaam breiden wij haar leefwereld nu wat uit en laten wij haar kennis maken met de mensen die een rol spelen in ons leven. Ze haalt M mee op van school, ze kan beter omgaan met een drukke omgeving als winkels en ze luistert vanaf mama’s veilige schoot mee naar verhalen van de enkele bezoeker die wij overdag ontvangen. Maar is ze bang, wil ze eten of gaat ze slapen: dan wil ze toch echt alleen maar haar mama. Dat vereist af en toe wat kunst- en vliegwerk, want haar basisvertrouwen in ons gaat voor alles!

In oktober gaan we kennis maken bij de crèche. Tot januari 2012 gaan we twee ochtenden per week wennen, waarbij telkens of papa of mama bij haar blijft. Daarna mag ze twee dagen per week, als ze wil. Het lijkt ons nuttig, omdat ze al jaren gewend is aan veel kindertjes om zich heen. En in de zomer van 2012 zal ze ook al naar de basisschool gaan. De overgang van tehuis >  thuis > school wordt anders wel erg groot. Ze geeft inmiddels zelf ook aan ‘faan hok’ (= naar school) te willen gaan, net als haar grote zus. Een natuurlijke en gezonde ontwikkeling, waar we blij mee zijn!

Verjaardag

Morgen is een memorabele dag: we zijn dan vier maanden samen met L! Maar het is ook de dag waarop Y’s geliefde moeder 75 jaar zou zijn geworden … Vreugde en verdriet wisselen elkaar daarom af. Zou een zo groot gemis en verdriet en blijdschap ooit kunnen wennen of slijten?

Laa-Laa en LahLah

M is naar school, papa naar een coaching sessie en L en mama zijn thuis. Buiten regent het (weer) en het waait hard. L vindt het eng en roept steeds: “OohOooooh”. Was dat ook niet de strijdkreet van de TeleTubbies? En heette daar ook niet eentje ‘Laa-Laa’?! Eigenlijk kijkt L nog geen tv, ze heeft er nog geen enkele belangstelling voor. Maar toch eens even kijken in de gids: om 9.30 uur komen de TT op tv! Nog in pyjama nestelen moeder en dochter zich voor de beeldbuis. Een reuze-succes! Na een half uur heeft mevrouw er echter genoeg van (en mama ook) en kleden we ons snel aan. Want eigenlijk gingen we knutselen! Onze LahLah knipt en plakt, kleurt en kliedert, onder het genot van de muziek van een Chinese kinder-CD.

Zang en dans

AAAARGH! Het regent, onweert en hagelt! Hagelt??? In september??? Prima dat de metereologische zomer is afgelopen, maar wij rekenden op nog een aantal dagen zon! Gisteren zaten we nog heerlijk tot ’s avonds laat in de tuin, met kaarsjes en sangria en de opera Cavalleria Rusticana op de achtergrond.

Het was sowieso een fijne dag: papa bracht M ‘s ochtends naar musicalles en L ging met mama naar het peuterfestival. Samen trippelden ze als muisjes door een gymzaal en schrokken van de wolf bij de poppenkast. De absolute hoogtepunten waren natuurlijk het springkussen en de tot bloem gevouwen ballonnen. En mama keek stiekem rond of er nog meer driejarigen in de buurt zijn, want in onze eigen familie- en vriendenkring zijn ze echt ‘op’! Nou, er zijn er nog genoeg, hoor om in de toekomst speelkameraadje van onze jongste te kunnen worden!

Thuis in plaats van Valencia

Eigenlijk had Y nu in Valencia door de rivierbedding zullen fietsen met haar studievriendinnen. In plaats daarvan zwaaiden L en zij hen gisterochtend uit op Schiphol. Wij vinden niet verantwoord om L vier dagen zonder mama te laten – het zou alle opgebouwde hechting van de afgelopen maanden in een keer teniet doen. Gelukkig heerste alom begrip – en mama was vooral opgelucht. En er komt hopelijk nog wel eens een herkansing!