Vrolijk Pasen!

Toch?

De zon schijnt. Er nestelt een merel-paar in onze tuin. We hebben zondag zelfs al ge-bbq'd. Maar toch ...

M gaat ook met haar derde rapport nog steeds over. L lacht, danst en speelt. A's contract is verlengd. Maar toch ...

De meivakantie komt in zicht. We denken na over zonnige oorden in de zomervakantie. Onze weekends zijn gevuld met gezellige uitstapjes, etentjes en feestjes. Maar toch ...

Maar toch overheerst het onbehaaglijke gevoel van eindigheid en ondraaglijk lijden. Zoveel mensen in onze omgeving worstelen met hun gezondheid, al dan niet fysiek. De ene collega begeleidt haar moeder naar het onverbiddelijke einde, de andere kennis moet zijn verpletterende diagnose zien te verwerken. De tante die eigenlijk geen besef meer heeft van haar tachtigste verjaardag. De schoonzus van een vriendin, die op 45-jarige leeftijd overlijdt en haar twee kinderen moet achterlaten.

Het is toch lente? De tijd van het nieuwe? Nieuw leven en een nieuw begin?
Het lukt even niet om dat gevoel binnen te laten. Noem het te zeer betrokken, maar we zijn nu in gedachten vooral bezig met diegenen die het zo zwaar hebben.

Zoektocht tevergeefs

Tijdens de zoektocht naar haar geboorteouders vond de 25-jarige Jenna Cook maar liefst 50 potentiële families. Samen met haar adoptiemoeder Margaret Cook trok ze naar China. Ze verspreidde foto's van zichzelf op jongere leeftijd en trok zo de aandacht van vele nieuwsgierigen. "Ze dachten allemaal dat ik hun dochter was, maar het DNA kwam niet overeen."

Jenna werd als baby achtergelaten in een bushokje en kwam nadien in een weeshuis terecht. Volgens het Chinese kindbeleid moesten ouders belastingen betalen wanneer ze meer dan één kind hadden. Er was ook nog geen formeel adoptieproces. De Amerikaanse Margaret Cook, leerkracht op een lagere school, slaagde erin om Jenna te adopteren en nam haar mee naar de Verenigde Staten.

Jenna groeide samen met haar adoptiezus op in Massachusetts. Beiden gingen daar school en pasten zich aan aan de Amerikaanse cultuur. Als tiener nam Jenna, samen met vier andere Chinese adoptiekinderen, deel aan de documentaire Somewhere in between. De documentaire werd genoemd naar een uitspraak van Jenna zelf: "Ik denk niet dat ik mezelf ooit volledig zal kunnen beschouwen als Chinees of Amerikaan. Ik zal altijd ergens tussenin zweven." In de film is te zien hoe Jenna dieper in haar verleden graaft door vrijwilligerswerk te doen in het weeshuis dat haar opving als baby.

Ze klapt dicht bij het horen van het woord adoptie. "Een deel van mij wenste dat ik dat woord nog nooit had gehoord." Wanneer Jenna 20 wordt, begint ze aan de zoektocht naar haar Chinese geboorteouders. Ze deelt foto's van zichzelf uit op straat en trekt al snel de aandacht. Mensen zijn geïnteresseerd in haar verhaal en zo komt haar oproep ook in de lokale krant terecht. "Mama, papa, ik hoop dat ik jullie ooit kan knuffelen. Dank je wel om me op de wereld te zetten."

Door het grote succes van de oproep vond ze 50 geïnteresseerde families. Elk van hen had zijn kind 25 jaar geleden achtergelaten in de Chinese stad Wuhan. "Sommige vaders of moeders kwamen alleen, anderen brachten hun volledige familie mee." Jenna benaderde de families vanuit een neutraal standpunt. "Als ik elke ontmoeting zou denken dat ik mijn match had gevonden, dan zou ik mezelf hebben uitgeput aan het eind van de dag."

Eén vrouw bracht een stukje rood-blauwe stof mee van het babypakje dat haar dochter zoveel jaar geleden droeg. Ze bewaarde dit als herinnering aan haar kind en droomde ervan dat zij de stof had en haar dochter de kleren. Een soort van puzzelstuk dat mooi in elkaar paste. "Toen de moeder hoorde dat ik de stof nog nooit gezien had, stortte ze in. Ze was helemaal uitgeput."

Na de ontmoetingen moesten de ouders worden geïdentificeerd. Sommigen zochten naar een uiterlijk kenmerk, zoals lengte en de grootte van handen of voeten. Anderen keken eerder naar moedervlekken. Uiteindelijk werd er bij 37 families een DNA-monster afgenomen, maar geen enkele was een match. "Het was een klap om al die negatieve resultaten te zien. Ik dacht echt dat ik mijn ouders zou vinden."

Ondanks de negatieve uitslag heeft Jenna geen spijt van haar zoektocht. "Ik dacht altijd dat ik sneller actie had moeten ondernemen om mijn lot te veranderen. Het is helemaal anders om in een geschiedenisboek te lezen over de eenkind-politiek in China en dat ouders hun kind afstaan, dan zelf met mensen in contact te komen die dit hebben meegemaakt. Het is ook mooi om te zien hoeveel spijt ze hebben over het feit dat ze hun kind hebben verlaten."

Jenna werkte vorige zomer in China, maar is op dit moment niet meer op zoek naar haar biologische ouders. "Ik zou heel graag de kans krijgen om mijn familie te ontmoeten, maar ik zie het jammer genoeg toch niet meteen gebeuren", besluit Jenna.

Er is een groot verschil tussen de zoektocht naar geboorteouders in West-Europa en daarbuiten. "In West-Europa hoeft de zoektocht niet snel te gaan, maar andere adoptiekinderen hebben deze luxe niet", zegt Bea Evans, specialist van Adoptive Family Travel. Meer dan 20 jaar brachten zij geadopteerde kinderen naar Europa. "Bijna alle internationale adopties zijn gestart als reactie op een politieke of financiële omwenteling, zoals de eenkindpolitiek in China." De organisatie bezoekt weeshuizen en gaat naar ontmoetingen met potentiële ouders. Op die manier hoopt ze dat jonge Chinese vrouwen meer informatie krijgen over hun ouders.

Bron: HLN.be, 29 maart 2017

Jarig!

Vrijdag is Y 52 jaar geworden. Hoera! Het feest begon al donderdagavond met het cadeau van A: naar Madame Butterfly van Puccini. Deze opera stond al heel lang op Y's verlanglijstje. En het was zoals verwacht prachtig!

Y twijfelde eerst nog of ze op het laatste moment spontaan nog wat mensen zou uitnodigen, maar zag er op het laatste moment toch vanaf. Ze voelde zich niet zo lekker en besloot de vrije verjaardag gewoon op zich af te laten komen. M was op één uur na vrij (een toets Nederlands). Omdat zij een lekke fietsband had, bracht Y haar met de auto naar school en haalde meteen in de stralende zon het gebak op. Opa kwam tijdens L's middagpauze, dus smikkelden zij taart als lunch. Tussendoor werd er gebeld, kwamen er bloemen en pakketjes en kwamen vriendin A. en buurvrouw L. langs.

Om 17.00 uur was iedereen weer thuis en de familie compleet. Gevijven zijn ze lekker uit eten gegaan. Y is verder nog goed verwend met CD's, tekeningen, chocola, boeken en attributen voor haar elektrische fiets. Helemaal top zo'n relaxte verjaardag!

P.S. en vanaf zaterdag lag Y een week plat met griep ...

Leuke uitspraken

Tijdens de wintersportvakantie heeft M last van haar voet. Ze hinkt wat rond, waarop L vraagt of het niet lastig is om zo rond te 'hinniken'!

Langs de weg staan waarschuwingsborden met daarop een springend hert. Eronder hangt een bordje met 2 km. L merkt op dat het toch wel heel erg knap is dat zo'n hert zo ver kan springen!

Y & L zijn wèg van de Lidl-reclame. Ze spelen met verve de twee meisjes na, die met elkaar praten over de 'sjtampojt' bij het avondeten. Vooral het 'ècht wel' wordt met veel nadruk uitgesproken. Tot grote irritatie van M ...

L vertelt over haar droom van de afgelopen nacht. Ze eindigt haar verhaal met: "... en daarna weet ik het niet meer, toen ging mijn beeld op zwart".

Chinese gezinsuitbreiding

"China wil het aantal geboortes in het land verder verhogen met nieuwe maatregelen. Zo wil de staat ervoor zorgen dat er meer kinderopvang komt. 

Ook zou het moeders makkelijker moeten worden gemaakt na de geboorte van een tweede kind weer aan het werk te gaan, zo liet het ministerie van Volksgezondheid en Familieplanning weten. 

Volgens de regering aarzelt 60 procent van de Chinese ouders om een tweede kind te krijgen. Het zou vaak niet goed uitkomen met werk en veel geld kosten. In 2016 zijn er in China 18,5 miljoen baby's geboren. Dat is bijna 1,5 miljoen meer dan het gemiddelde aantal van de vijf voorafgaande jaren. 

Sinds 1979 mochten Chinezen slechts één kind ter wereld brengen, om overbevolking tegen te gaan. Eind 2015 versoepelde Peking de regels om de vergrijzing aan te pakken en ervoor te zorgen dat de beroepsbevolking in de toekomst op peil blijft."

ANP, 11 maart 2017

Voorjaarsvakantie

We hebben er weken naar uitgekeken: de voorjaarsvakantie. In januari hadden we namelijk spontaan besloten om met mama's Duitse vriendin I. te gaan skiën. Daarvoor moesten we wel een flinke autorit over hebben - geen hobby van de drie dames. Maar ja, onze nieuwe auto heeft winterbanden, sneeuwkettingen en een imperiaal en vráágt haast om een lange reis naar de sneeuw. We overlegden daarom tijdig met de jongedames. M had als voorwaarde dat ze haar nieuwe telefoon vol met muziek kon downloaden, om de reistijd te overbruggen. L wilde op haar beurt graag haar (enorme) snackbeker mee, gevuld met sap, fruit en sesamkoekjes. Zo gezegd, zo gedaan. De auto volgeladen met skipakken & -helmen en dikke handschoenen en sokken. En eerlijk is eerlijk, we hebben geen enkele klacht van de achterbank gehoord!

Na een overnachting in I.'s nieuwe huis aan de Bergische Hochstrasse, kwamen we zondag veilig aan in ons hotel nabij Berchtesgaden. Een ruime familiekamer met een volledig uitgeruste keuken. Daar hebben we alleen niet zoveel gebruik van gemaakt, want we hadden halfpension geboekt. En wat hebben we er heerlijk gegeten/ontbeten!

De aanwezige spa hebben we niet gebruikt, maar daar kwamen we ook niet voor. Wij wilden sneeuw! En die was er - gelukkig niet op de weg, maar volop op de bergen. Maandag hebben we uitgebreid gerodeld. De meisjes en papa dachten hiermee vooral mama een plezier te doen: een rustig sleetochtje van een heuveltje. Maar dit was het betere werk: met de kabelbaan een kwartier naar boven en vervolgens met een noodgang door snel bochtenwerk laverend naar beneden. De zon scheen en bovenop de berg was een heerlijk kneuterige Stube met warme chocolademelk èn adembenemend uitzicht op de Alpen. Wat hebben we genoten!

Dag 2 begon al om 7.00 uur met dichte mist en fikse keelpijn/verhoging voor mama. Lastig om zo de geplande privé skilessen van die dag uit te voeren. Y hield het al na ruim een uur voor gezien, maar papa en zijn dochters konden na 5 uur op de latten zelfstandig met de sleeplift omhoog en de heuvels onveilig gaan maken. Wat een feest! Om 20.00 uur was het stil in onze familiekamer - iedereen sliep met roze wangen van de frisse berglucht.

Dag 3 klaagde M over pijn in haar voet - na een telefoontje met de reisverzekering werd besloten toch maar een röntgenfoto te laten maken. Gelukkig was haar middenvoet niet gebroken, maar slechts overbelast. Met pijnstillers en een zwachtel kwamen ze na twee uurtjes weer terug. Y lag inmiddels in bed, in de hoop de opkomende griep de baas te blijven. Met ook wat pijnstillers vertrokken we 's middags naar Schönau (vroegere woonplaats van Romy Schneider, waarmee Y vroeger zo vaak vergeleken werd) en de Königsee. Prachtig! Aansluitend deden we wat boodschapjes (de hotelkeuken houdt er op woensdag 'Ruhetag') en sloegen vooral drogisterij-artikelen en 'Rote Grützen' en vanillesaus. 's Avonds schoven lekker makkelijk een pizza (A), lasagne (M&L) en broodjes (Y) de eigen oven in. Nog een paar potjes Uno en de hele familie lag om 21.00 uur alweer in diepe rust!

Dag 4 konden we niet langer wachten: er moest weer geskied worden! Nu we op dezelfde berg van dinsdag waren (ditmaal zonder mist) konden we onze omgeving wat beter bekijken. Heerlijk zo'n witte wereld, met mensen die in warme, comfortabele kleding aan het 'buiten spelen' zijn! Y was nog niet fit genoeg om mee te doen, maar heeft veel foto's gemaakt en heerlijk in de Stube bij de kachel zitten lezen.

Op vrijdag moesten we toch echt weer naar huis. De rit viel behoorlijk tegen, met veel files door bouwwerkzaamheden en intensief vrachtverkeer. Maar om middernacht staken we de sleutel in het slot van onze eigen voordeur. Een heerlijke ervaring rijker!